Ovaj rad osvjetljava artikuliranje postmodernističke poetike, odnosno njenih elemenata, u romanu Jesenja violina Tvrtka Kulenovića. Odnosno, u radu razmatram aspekt postmodernističkog subjekta. Zaokret koji je napravila postmodernistička poetika je taj što ona ukida, odnosno ne pristaje na filter, kako to Kulenović u Rezimeu piše: Kamijev filter je filozofija apsurda, Andrićev filozofija patnje, a Joyceov filozofija jezika. U tom smislu bez filteričnosti, stvarnost sama po sebi postaje građa, koja se raspoređuje po prividnoj koncepciji haotičnosti. Na tom tragu moje čitanje Kulenovićevog romana bilo je jedno interkulturalno, interteorijsko čitanje koje je propitivalo tekstualne kodove viđenja subjekta, historije, fikcije.... Intertekstualno, svi Kulenovićevi romani čine jednu veliku hibridnu cjelinu. Upravo je zanimljivo onda, na tom tragu, propitati Jesenju violinu.
This is an open access article distributed under the Creative Commons Attribution License which permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited.
The statements, opinions and data contained in the journal are solely those of the individual authors and contributors and not of the publisher and the editor(s). We stay neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.
