Sa tanzimatskim reformama dolazi do sistemskih reformi obrazovnog sistema u Bosni. U vrijeme Topal Osman-paše, tačnije sa otvaranjem štamparije u Bosni, počinje se više posvećivati pažnja i službenoj nominaciji jezika i njegovoj standardizaciji i kodifikaciji, kako na nivou pravopisa tako i na nivou književnog stvaralaštva.Naziv jezika u službenim glasilima Bosanskog vilajeta i u ostaloj štampi u Bosni u periodu od 1866. do 1878. godine bio je jasan –koristi se naziv „bosanski jezik“ kao jezik službenih glasila, dok se katkada možečuti i za bošnjački jezik, te katkad u privatnoj upotrebi i u crkvenim školama srpski jezik. Nominacija hrvatski jezik sretala se u pojedinačnim udžbenicima koji su dolazili iz Slavonije i Hrvatske a rijetko su se koristili u franjevačkim crkvenim učionicama pri kraju osmanske vladavine u Bosni. Naziv bosanski jezik, prema službenim podacima i dokumentima, koristio se relativno dostai među ne muslimanskim stanovništvom, a naziv je predstavljao regionalnu odrednicu jezika koja ima dugu historiju upotrebe u svim bosanskim krajevima. Postojeća, novo formirana „jezička realnost i unificiranost“ bila je osnova za početak intenzivnijeg rada na kodifikaciji jezika u BiH na početku austrougarske vladavine.
This is an open access article distributed under the Creative Commons Attribution License which permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited.
The statements, opinions and data contained in the journal are solely those of the individual authors and contributors and not of the publisher and the editor(s). We stay neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.
